Napisz do nas! redakcja@forzaitalia.pl

Kolory

Kolory

Ciekaw jestem, ilu z nas dopiero po obejrzeniu setek ilustracji Alfy Alfasud w internecie, na folderach, ilustracjach w książkach czy fotoreportażach z zagranicznych zlotów, nagle uświadomiło coś, co do tej pory uchodziło uwagi. Mianowicie – kolory, w jakich oferowany był ten samochód. To, wbrew pozorom, kwestia o dużym znaczeniu.

Przypomnijmy sobie niektóre cechy kultury około roku 1970; Europę tuż po rewolcie roku 1968. Dorasta pokolenie czerpiące wzory z ruchu flower power, które nad eleganckie barwy preferowane przez swoich rodziców – czerń, biel, szlachetne szarości i perły – przedkłada tęczowy świat muzyki psychodelicznej z lat Woodstock i Monterey. Animacje Yellow Submarine i pulsującą kolorami okładkę Sierżanta Peppera. Mocne i żywe barwy, z początku element buntu młodych, wkrótce zakorzeniły się w codziennym otoczeniu: na talerzach, dywanach i meblach, parasolach, abażurach, wózkach dziecinnych i elewacjach domów. Przestało być nie do pomyślenia, że mężczyzna zakłada kolorową koszulę, że ściany w domu można pomalować inaczej niż na biało lub pastelowo. Rozpowszechniały się pierwsze telewizory kolorowe, kino pożegnało epokę ceglastego Technicoloru. Legendarny australijski tenisista John Newcombe zachęcał, by odświeżyć konserwatywnie biały świat tenisa, wprowadzając barwne stroje, a nawet piłki. Nagle okazało się, że radioodbiorniki nie muszą być monotonnie brązowe, drewnopodobne. Furorę robił design włoskiej firmy Brionvega (np. słynne radio TS 502). Maszyna do pisania Olivetti Valentine w orzeźwiającym kolorze mogła być ozdobą pokoju, a nie elementem biurowej szarzyzny. Włoskie wzornictwo przemysłowe zajmowało czołową pozycję w świecie, wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu młodego pokolenia na własny styl i tworząc przedmioty nowoczesne i dynamiczne, nierzadko prowokujące, ale w granicach racjonalnej formy. Potwierdzeniem tego prymatu stała się wystawa Italia: il nuovo paesaggio domestico, zorganizowana w 1972 r. w nowojorskim Museum of Modern Art.

Briovenga

valentine

O dostrzeganiu tej mody przez Alfa Romeo świadczy przede wszystkim gama barwna modelu Montreal, ale również Alfa z południa wpisuje się w tę samą tendencję. Młoda i żywiołowa, występuje w żółci Pozzuoli, błękicie Procida, pomarańczy Capua, zieleni Matese, jasnej czerwieni Corallo i kilkunastu innych kolorach, nie pozostawiając wątpliwości, że ten zgrabnie ukształtowany aparat ze stali, szkła, tworzyw sztucznych i gumy, odcinający się barwną plamą na czerni ulicy, można było traktować jak modne dzieło wzornictwa, świadczące o świadomie wybranym stylu życia.

Alfasud kolory

Do tego dochodzi jeszcze jedna, pokrewna sprawa. Doskonale odpowiadało to specyfice końca lat 60-tych, gdy europejski przemysł motoryzacyjny w pełni uświadomił sobie znaczenie młodych nabywców jako ważnego, a dzięki dobrej koniunkturze gospodarczej liczniejszego niż dawniej segmentu rynkowego, który zasługuje na to, by adresować do niego specjalnie ułożoną ofertę. Najlepszym tego przykładem był Citroën Dyane z 1967 r., protoplasta dzisiejszych wersji aut z dopiskiem Junior: od początku do końca wymyślono go jako samochód dla ludzi młodych i bezpośrednio do nich skierowano reklamującą go kampanię. Alfasud, droższy i sprzedawany w nieco uboższym społeczeństwie, nie był autem specjalnie dla młodego pokolenia, ale swoim sympatycznym i nowoczesnym wizerunkiem miał przemawiać także do niego.

Alfasud paleta kolorów

Paletę kolorów oferowanych w Alfasud zamieszcza na swojej bardzo bogatej i kompetentnej stronie internetowej Tim Rauen: http://alfasud.alfisti.net/indexe.htm, zakładka Colours and fabrics. Widać, jak blisko tym kolorom do świata sztuki użytkowej i wzornictwa przemysłowego (w tym meblarstwa i tkanin wnętrzarskich) lat 70-tych.

Poprzedni wpis
Sport
Następny wpis
Podsumowanie

Brak komentarzy

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

*

Back
Udostępnij

Kolory