Napisz do nas! redakcja@forzaitalia.pl

Sport

Sport

Tylko o nielicznych modelach Alfa Romeo można powiedzieć, że nie zapisały na swoim koncie praktycznie żadnej kariery sportowej. Dotyczy to raczej największych (jak Alfa 6, czy 166) niż najmniejszych aut tej marki.

Specyfika osiągnięć Alfasud w tej dziedzinie wynika przede wszystkim z jego stosunkowo przystępnej ceny: w latach 70-tych model ten stał się ulubionym narzędziem młodych kierowców stawiających pierwsze kroki w rajdach i wyścigach. Z tego powodu wystawiany był głównie w imprezach lokalnych, niższego szczebla, przez co jego wyników nie można porównywać z osiągnięciami samochodów przygotowywanych do rajdów przez producenta lub profesjonalne zespoły. Nie stanowił więc konkurencji dla tak utytułowanych, niemal kultowych małych rajdówek, jak Renault 5 czy Autobianchi A112 Abarth.

Alfasud

Jeżeli uwzględniać tylko rajdy wysokiej rangi, wspomnieć należy o Monte Carlo w 1982 r. W Grupie N zwyciężył Francuz Bertrand Balas na zupełnie seryjnym Alfasud ti. Dodając, że w klasyfikacji generalnej zajął 36 miejsce, przypomnieć trzeba, że był to rok nowego podziału na grupy i klasy, w efekcie którego czołowe miejsca siłą rzeczy przypadały autom z grup B i A. Sukces w turystycznej „ence”, której regulamin nie pozwalał wtedy na taki zakres zmian, jak obecnie, lepiej świadczy o sportowym zacięciu Alfasud jako samochodu cywilnego niż wysokie pozycje aut stricte rajdowych, które niewiele miały wspólnego ze swoimi odpowiednikami jeżdżącymi po ulicach. Ale pierwsze zwycięstwo w historii rajdowej Grupy N, to nie wszystko. W rok później, w 56 edycji Monte Carlo, Balas jadący ti był 18-ty w klasyfikacji generalnej i 3 w Grupie A. Inny francuski kierowca, Pierre Pagani, w Monte Carlo w 1981 r. zajął na Alfasud 25 miejsce w klasyfikacji generalnej, w 1983 r. był 32 (drugi w N-ce), a w 1984 – 21 Starty tego modelu w rajdach Monte Carlo podsumowuje poniższa tabelka, uwzględniająca zawodników, którzy ukończyli imprezę i zostali sklasyfikowani.

rok

wersja

kierowca – pilot (narodowość)

miejsce w klas. gen.

grupa; miejsce w grupie

1979

ti

Francis Vincent (F)

Francis Calvier (F)

26

2; ?

1980

ti

Francis Vincent (F)

Francis Calvier (F)

17

2; 7

1980

ti

Stefano Speranza (I)

Daniele Ciocca (I)

35

2; ?

1982

ti

Richard Yvorra (F)

Annie Pratesi (F)

35

2; 10

1982

ti

Bertrand Balas (F)

Jacques Henuset (F)

36

N; 1

1982

ti

Bernard Dongués (F)

Jean-Michel Roy (F)

44

N; 4

1983

ti

Bertrand Balas (F)

Eric Lainé (F)

18

A; 3

1983

ti

Pierre Pagani (F)

Philippe Séclier (F)

32

N; 2

1984

ti

Alain Cudini (F)

Gérard Trouche (F)

12

A; 4

1984

ti

Pierre Pagani (F)

Philippe Séclier (F)

21

A; 7

1985

ti

Bertrand Balas (F)

Eric Lainé (F)

13

A; 1

W 1975 r. Alfa Romeo ogłosiła na konferencji prasowej inicjatywę zorganizowania pucharu marki w wyścigach samochodowych, rozgrywanego na Alfasudach (Trofeo Alfasud), mającego stać się okazją dla młodych zawodników do doskonalenia się i przechodzenia na wyższe szczeble kariery. Firma pokazała trzy przygotowane egzemplarze i zapewniła uczestnikom opiekę organizacyjną, wsparcie techniczne oraz stosunkowo wysokie nagrody. Pierwszy sezon zaplanowano na rok 1976, ale już rok wcześniej znany kierowca sportowy Johannes Ortner (m.in. Mistrz Europy w wyścigach górskich w latach 1970 i 1971 zorganizował w Austrii) kilka imprez, cieszących się dużym zainteresowaniem. W 1976 r. wyścigi pucharowe odbywały się w Austrii i we Włoszech; w rok później dołączyły Francja i Niemcy. W sezonie 1979 we Włoszech sezon pucharowy składał się z 11 rund, rozgrywanych na takich torach, jak Monza, Imola, Vallelunga, Pergusa koło Enny, Misano, Mugello, Mamione, czy Varano, a sponsorami były m.in. firmy Agip, Magneto Marelli, Pirelli i Parmalat. Sukces wyścigów krajowych skłonił Alfa Romeo do wprowadzenia w 1977 r. Pucharu Europejskiego (Coppa Europa Alfasud) dla czołowych zawodników z poszczególnych państw. Zdobywcą Pucharu Europy Alfasud zostawał zawodnik, który zgromadził najwięcej punktów w czterech rundach odbywających się jako imprezy towarzyszące wyścigom Formuły 1. W 1981 r. liczbę kwalifikacji powiększono do 10, a zwycięzcą został nieznany wówczas kierowca austriacki Gerhard Berger, późniejszy as Formuły 1.

Alfasud Sport

Oprócz letnich sezonów pucharowych organizowano także spektakularne, zimowe wyścigi na śniegu i lodzie (seria „Neve e Ghiaccio”), które w 1977 r. odbyły się w Cortina d’Ampezzo we włoskich Dolomitach, Dolomitach latach 1978 i 79 w Baselga di Piné, w 1980 r. w Breuil Cervinia, a w 1981 w Lavarone. Warto także wspomnieć o szczególnej okazji, gdy za kierownicami Alfasud zasiadła cała ówczesna czołówka F1. 2 czerwca 1976 r., a więc na początku epizodu Coppa Alfasud, na torze w Varano de’Melegari pod Parmą zorganizowano specjalny wyścig na cel charytatywny: pomoc dla regionu Friuli, spustoszonego miesiąc wcześniej przez trzęsienie ziemi. W imprezie tej udział wzięli nie tylko kierowcy włoscy (m.in. Andretti, Merzario i Brambilla), ale i zagraniczni (m.in. Lauda, Peterson, Fittipaldi, Mass, Stuck i Reutemann), a oprócz nich także motocykliści Giacomo Agostini i Joanny Cecotto oraz słynny motorowodniak Renato Molinari. Zebrane fundusze przeznaczono na budowę we Friuli szkoły, której patronem został Graham Hill (rok wcześniej zginął w wypadku lotniczym).

W Pucharze Alfasud ścigały się samochody w wersji 1.3 ti, z silnikami 1286 cm3, przygotowane przy użyciu specjalnego, bardzo rozbudowanego zestawu z Autodelty, w skład którego wchodziły elementy bezpieczeństwa (klatka, fotele kubełkowe, uprzęże itd.), karoserii (duży przedni spoiler, przechodzący w obfite poszerzenia nadkoli z czarnego tworzywa, spoiler tylny, zapinki, haki itd.), zawieszenia (sprężyny i amortyzatory, uniballe), układu hamulcowego oraz silnika (m.in. wyczynowe tłoki, wałki rozrządu, sprężyny zaworowe i kieliszki, zmiany w głowicy i misce oleju), wydechu (sportowy kolektor, krótka rura wyprowadzone pod progiem drzwi) i osprzętu (dwa dwugardzielowe, dolnossące gaźniki Weber 44 IDF 20/200 – 21/200 z otwartym ciągiem czyli „trąbkami”). Zmian dopełniały felgi Campagnolo o rozmiarze 8″ x 13″ z lekkich stopów i bardzo szerokie, niskoprofilowe opony Pirelli P7 Corsa slick lub deszczowe (235/45 VR13). Przy stopniu sprężania podniesionym do 11:1 silnik 1.3 osiągał moc 126 KM przy 8000 obr./min, wystarczającą, przy masie 820 kg (800 od 1980 r.), do osiągnięcia prędkości 200 km/h.

W roku 1981 w ramach alfowskiego Pucharu Marki model Alfasud został zastąpiony przez Sprint Veloce Trofeo.

Alfasud Ti Trofeo 1976-1983

W dekadzie 1975-85 Alfy Alfasud ti wystawiane były także, choć sporadycznie, w imprezach cyklu Wyścigowych Mistrzostw Europy Samochodów Turystycznych. Ze względu na małe pojemności i niewielkie moce nie były zdolne walczyć o wygraną w klasyfikacji generalnej, ale zanotowały kilka dobrych wyników w Dywizji 1. Pojawiały się szczególnie w takich wyścigach, jak Grand Prix Brna, czy Canon RAC Tourist Trophy na torze Silverstone.

Poprzedni wpis
Dane techniczne Alfasud 1.2
Następny wpis
Kolory

Brak komentarzy

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

*

Back
Udostępnij

Sport