Ferrari 340 Mexico powstało w jednym celu – by wygrać 1952 Carrera Panamericana

Powstały tylko cztery egzemplarze, ale 340 Mexico odegrał kluczową rolę zarówno w zaangażowaniu Ferrari w wyścigi wytrzymałościowe, jak i w sukcesie Prancing Horse w tym, co wielu uważa za najbardziej niebezpieczny wyścig drogowy w historii. 

Carrera Panamericana, wymyślony przez rząd meksykański jako globalna reklama dla nowo ukończonej Autostrady Panamerykańskiej, był pięciodniowym wydarzeniem, które obejmowało całą długość wspomnianej trasy – czyli 3500 km, podzielonych na 9 etapów.

Wielu Amerykanów nie mogło się oprzeć wyzwaniu w postaci tego wymagającego wyścigu. Zarówno amatorzy, jak i profesjonaliści, odpowiedzieli na wezwanie, a ponad 130 samochodów typu sedan ustawiło się 5 maja 1950 r. w kolejce do inauguracyjnego startu. 

Choć z pewnością niebezpieczny (w ciągu pięciu dni pierwszego wyścigu zginęło trzech kierowców) wyścig przyciągnął uwagę elitarnej społeczności europejskiej, gdy zwycięzca Hershel McGriff przekroczył linię mety jako pierwszy w swoim Oldsmobile 88. 

Podczas gdy większość konkurentów startowała w ciężkich, dostosowanych pojazdach, które wymagały wsparcia zespołu (ciężarówki podążały za wyścigiem przewożąc zapasowe części i – co ważniejsze – nowe opony i hamulce, aby poradzić sobie z wymagającymi drogami), lekki, niezmodyfikowany Oldsmobile Hershela z łatwością pokonywał strome, kręte górskie drogi, a jego zwycięstwo nad wielką amerykańską grupą przekonało Enzo Ferrariego, że może założyć zespół fabryczny i wygrać w następnym roku – w 1951. 

Enzo miał rację. Ferrari zajęło pierwsze i drugie miejsce z parą 212 Inter coupé prowadzoną przez mistrzów F1 Piero Taruffiego i Alberto Ascariego, a decyzja o powrocie zapadła w następnym roku, ale tym razem z 340 Mexico – samochodem zbudowanym od podstaw, aby poradzić sobie z wyjątkowo wymagającymi warunkami pięciodniowych zawodów. 

Od samego początku rywalizacja była znacznie ostrzejsza niż w poprzednich edycjach. Do tego czasu wyścig zawładnął wyobraźnią całej Europy, a liczba zgłoszeń od takich marek, jak Jaguar, Mercedes, Lancia i Porsche była wystarczająca, aby przekonać organizatorów do stworzenia nowej, europejskiej kategorii samochodów sportowych. 

Model 340 Mexico był adaptacją Ferrari 340 America – samochodu, który już udowodnił swoją wartość wygrywając Mille Miglia rok wcześniej. Projekt Vignale dla Mexico obejmował długą maskę, skrywającą 4,1-litrowy silnik Lampredi V12, zdolny do wytworzenia 280 koni mechanicznych i rozpędzenia auta do 282 km/h. Dodano nowy, piąty bieg oraz nowe głowice cylindrów z poczwórnymi gaźnikami, które jeszcze bardziej zwiększyły i tak już imponującą moc silnika. Wzmocniono również tylną oś i skrzynię biegów oraz dodano większy, 150-litrowy zbiornik paliwa. 340 Mexico został zbudowany, aby wygrywać.

Luigi Chinetti, wyłączny dealer Ferrari w Ameryce i założyciel North American Racing Team, rok wcześniej był kierowcą towarzyszącym Piero Taruffiego, więc dobrze znał trasę, podobnie jak Alberto Ascari, który rok wcześniej zajął drugie miejsce i tym razem chciał zwyciężyć. Jednak wyścig okazał się zbyt trudny dla Ascariego – rozbił on pojazd pierwszego dnia. Tym większe wyzwanie spoczywało na barkach Chinettiego, który ostatecznie przekroczył linię mety na trzecim miejscu. To i tak był nie lada wyczyn biorąc pod uwagę fakt, że na 92 załogi rywalizację na mecie ukończyło zaledwie 39.

W następnym roku wygrała Lancia, ale w 1954 Umberto Maglioli zwyciężył w Ferrari 375 Plus, a tuż za nim – Phil Hill w swoim 375 MM. To miał być ostatni wyścig tej serii w historii, która na przestrzeni 5 edycji pochłonęła życie 27 osób. Przez prawie pół dekady Ferrari udowodniło swoją zdolność do dominacji w jednym z najbardziej niebezpiecznych wyścigów wytrzymałościowych wszech czasów.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Darin Schnabel dla RM Sotheby’s / Ferrari Magazine