Ferrari CZ26: bazuje na SF90 Stradale, ma indywidualne nadwozie i pojedzie 328 km/h

Ferrari zaprezentowało w Monterey w Kalifornii model CZ26, kolejny samochód powstały w ramach programu Special Projects. To unikatowy model typu One-Off opracowany przez Ferrari Design Studio pod kierownictwem Flavio Manzoniego na zamówienie klienta ze Stanów Zjednoczonych. Punktem wyjścia dla projektu było Ferrari SF90 Stradale, którego rozwiązania techniczne i osiągi zostały zachowane, natomiast stylistyka została zaprojektowana od podstaw.

Według producenta CZ26 stanowi współczesną interpretację koncepcji wysokowydajnej berlinetty. Ferrari opisuje projekt jako próbę połączenia prostego, technicznego języka form z wyrazistą tożsamością. Samochód ma zachować charakter supersamochodu, ale jednocześnie odróżniać się od seryjnego SF90 Stradale przede wszystkim zupełnie nowym nadwoziem.

Najbardziej charakterystycznym elementem CZ26 jest dwubryłowa sylwetka. Nadwozie oparto na centralnej, zwartej bryle przypominającej kapsułę, którą uzupełniają mocno zaznaczone partie wokół czterech kół. Ferrari chciało w ten sposób uzyskać niską i stabilną wizualnie sylwetkę. Projekt przedniej części przechodzi płynnie w pozostałe elementy nadwozia, aż do ściętego, czysto uformowanego tyłu.

Przód samochodu otrzymał szeroki grill pełniący również funkcję użytkową. Umieszczono w nim bardzo smukłe moduły świetlne o częściowo ukrytej konstrukcji, wloty powietrza do hamulców, czujniki oraz inne elementy techniczne. Całość uzupełnia pionowo poprowadzona krawędź przednia, która nadaje samochodowi bardziej zdecydowany wygląd. Z tyłu zastosowano ścięty pas nadwozia i zawieszone niejako nad powierzchnią karoserii lampy. Podobną funkcję stylistyczną pełni wyraźnie poziomy dyfuzor, który ma optycznie poszerzać samochód.

Projekt karoserii podporządkowano zasadzie ograniczenia liczby zbędnych elementów. Wloty powietrza, przednia część nadwozia, tylny dyfuzor, lampy oraz elementy z włókna węglowego przedłużające wizualnie nadkola zostały potraktowane jako części jednego języka stylistycznego. Ferrari wskazuje przy tym na inspiracje włoskim wzornictwem przemysłowym lat 70., ale przełożone na współczesny język.

Kabina została wizualnie zintegrowana z nadwoziem dzięki zastosowaniu czarnych elementów na dachu i słupkach. Zabieg ten ma sprawiać wrażenie, że kokpit został osadzony wewnątrz jednolitej bryły samochodu. Wnętrze wykorzystuje czarną tkaninę techniczną, uzupełnioną o fotele z wzorem opracowanym specjalnie dla CZ26. Czerwone elementy w kolorze Rosso Lampante nawiązują do wykończenia nadwozia, a dodatkowym akcentem personalizacyjnym jest haftowane logo CZ26.

Ferrari zastosowało również różne rodzaje włókna węglowego. Matową powierzchnię tkaniny technicznej zestawiono z satynowym karbonem oraz specjalnym błyszczącym włóknem węglowym, w którego strukturę wpleciono metaliczne włókna. Na panelach drzwi i w górnej części deski rozdzielczej znalazły się elementy lakierowane w kolorze nadwozia.

Zewnętrzna kolorystyka również została przygotowana indywidualnie. Nadwozie pokryto lakierem Argento Veloce, czyli srebrnym wykończeniem mającym przypominać płynną powierzchnię. Kontrast zapewniają detale w kolorze Rosso Lampante oraz elementy z pigmentowanego włókna węglowego. Specjalnie zaprojektowane koła łączą błyszczącą czerń z powierzchnią obrabianą metodą frezowania, która ma zapewniać bardziej wyraziste wykończenie. Całość uzupełniają końcówki układu wydechowego wykonane z naturalnego tytanu.

Znaczna część prac projektowych dotyczyła aerodynamiki. Przedni układ chłodzenia i prowadzenia powietrza został przeprojektowany poprzez zmianę orientacji centralnego pakietu chłodnic oraz zastosowanie dodatkowych kanałów obejściowych. Według Ferrari pozwoliło to poprawić zarówno efektywność chłodzenia, jak i docisk generowany na przedniej osi. Zmieniono również podwozie oraz system generatorów wirów, aby zoptymalizować równowagę aerodynamiczną samochodu.

W przednich, zewnętrznych częściach zderzaka znalazł się system kurtyn powietrznych, który ma kontrolować strugę powstającą wokół przednich kół i ograniczać opór aerodynamiczny. Tył został przeprojektowany niemal całkowicie. Zastosowano tam duży górny spojler oraz dedykowany dyfuzor, których zadaniem jest zwiększenie docisku przy zachowaniu wysokiej sprawności aerodynamicznej. Zmieniona pokrywa komory silnika otrzymała także specjalne otwory odpowiedzialne za zarządzanie temperaturą i odprowadzanie ciepła.

Technicznie CZ26 pozostaje blisko związane z SF90 Stradale. Samochód korzysta z 3,99-litrowego, podwójnie turbodoładowanego silnika V8 o mocy 797 KM, współpracującego z układem elektrycznym o maksymalnej mocy 162 kW. Pojemność akumulatora wynosi 7,9 kWh, a deklarowany zasięg w trybie elektrycznym to 25 km. Napęd przekazywany jest przez ośmiobiegową dwusprzęgłową skrzynię F1.

Ferrari CZ26 ma 4762 mm długości, 2005 mm szerokości i 1189 mm wysokości, przy rozstawie osi wynoszącym 2650 mm. Rozkład mas wynosi 45 proc. na przednią i 55 proc. na tylną oś. Samochód wyposażono w ogumienie 255/35 ZRF20 z przodu oraz 315/30 ZRF20 z tyłu. Przednie hamulce mają wymiary 398 × 223 × 38 mm, a tylne 360 × 233 × 32 mm.

Osiągi pozostają na poziomie właściwym dla współczesnego supersamochodu. Producent deklaruje 328 km/h prędkości maksymalnej, przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 2,5 s oraz od 0 do 200 km/h w 6,7 s. Droga hamowania ze 100 km/h do zatrzymania ma wynosić mniej niż 29,5 m. W konfiguracji z opcjonalnym wyposażeniem Ferrari podaje emisję CO₂ na poziomie 154 g/km oraz zużycie paliwa 6,1 l/100 km według cyklu WLTP.

Bazą dla projektu pozostaje SF90 Stradale, które w momencie premiery było szczególnym modelem w historii Ferrari. Był to pierwszy seryjnie produkowany samochód marki wyposażony w układ hybrydowy typu plug-in. Jego nazwa odnosi się do 90. rocznicy powstania Scuderia Ferrari i podkreśla związek między doświadczeniami z motorsportu a samochodami drogowymi produkowanymi w Maranello.

SF90 Stradale wykorzystuje podwójnie turbodoładowane V8 połączone z trzema silnikami elektrycznymi, osiągając łącznie 1000 KM. Model stał się podstawą kolejnych samochodów rozwijających tę koncepcję, w tym SF90 Spider, 849 Testarossa i 849 Testarossa Spider, a także specjalnych wersji SF90 XX Stradale i SF90 XX Spider.

CZ26 jest natomiast przykładem działania programu Special Projects. Jego założeniem jest tworzenie pojedynczych egzemplarzy Ferrari przygotowywanych według wymagań konkretnego klienta. Projekt rozpoczyna się od pomysłu przedstawionego przez zamawiającego, po czym nad samochodem pracuje zespół projektantów Ferrari Styling Centre. Po ustaleniu proporcji i głównych form powstają szczegółowe projekty oraz model stylistyczny, zanim rozpocznie się produkcja.

Ferrari podaje, że cały proces trwa średnio około dwóch lat, a klient uczestniczy w kolejnych etapach oceny projektu i jego weryfikacji. W przypadku CZ26 efektem jest samochód wykorzystujący techniczną bazę SF90 Stradale, ale z nadwoziem i wnętrzem opracowanymi jako indywidualny projekt. Producent podkreśla, że mimo jednostkowego charakteru samochód został przygotowany według tych samych standardów inżynieryjnych, które obowiązują pozostałe modele marki.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe