Miura SV świętuje 55. urodziny. Finałowa odsłona motoryzacyjnej ikony

W 1971 roku zadebiutowała Lamborghini Miura SV – najbardziej zaawansowana technicznie odmiana pierwszej generacji tego modelu. To właśnie ta wersja zapoczątkowała oznaczenie „Super Veloce” (SV), które do dziś producent rezerwuje dla najbardziej ekstremalnych konstrukcji z silnikami V12. Według przedstawicieli włoskiej marki, odmiana SV stanowiła inżynieryjne i koncepcyjne zwieńczenie całej serii.

Rozwój konstrukcji oparto na doświadczeniach zebranych podczas produkcji i eksploatacji wcześniejszych odmian: pionierskiej Miury P400 (prezentowanej od 1966 roku) oraz udoskonalonej Miury S (oferowanej od 1968 roku). Wprowadzona w 1971 roku wersja SV pozostawała w produkcji do 1973 roku, wprowadzając modyfikacje, które ukierunkowano na poprawę stabilności, powtarzalności osiagów oraz trwałości podzespołów.

Kluczowym elementem wyróżniającym całą rodzinę Miury był montowany poprzecznie, centralnie ukierunkowany silnik V12 umieszczony przed osią tylną. Pierwotne wersje zmagały się jednak z wyzwaniami natury dynamicznej – przy wysokich prędkościach ujawniała się tendencja do unoszenia przodu, a zintegrowana miska olejowa silnika i skrzyni biegów stwarzała ryzyko zanieczyszczenia oleju opiłkami z przekładni.

Stephan Winkelmann, prezes i dyrektor generalny Automobili Lamborghini, odnosi się do spuścizny tej konstrukcji:

Wraz z Miurą SV Lamborghini doprowadziło rozwój Miury do jego ostatecznej postaci i wprowadziło oznaczenie, które stało się integralną częścią DNA marki. Super Veloce od zawsze oznaczało najczystszą interpretację osiągów Lamborghini: połączenie jeszcze większych emocji za kierownicą, lepszych właściwości jezdnych i wyrazistego charakteru. Począwszy od Miury SV każdy model z oznaczeniem SV odzwierciedlał nasze zobowiązanie do nieustannego przesuwania granic osiągów i wrażeń z jazdy.

Aby wyeliminować słabe punkty konstrukcyjne zgłaszane przez kierowców testowych oraz klientów, inżynierowie przeprowadzili gruntowną rewizję mechaniki. Zastosowano oddzielne układy smarowania dla silnika i skrzyni biegów. Zmiana ta zabezpieczyła jednostkę napędową przed ryzykiem uszkodzeń mechanicznych wynikających ze wspólnego obiegu środka smarnego.

Sercem odmiany SV pozostał wolnossący silnik V12 o pojemności 3,9 litra, z którego dzięki modyfikacjom układu zasilania i rozrządu uzyskano moc 385 KM przy 7850 obr./min oraz moment obrotowy wynoszący 388 Nm przy 5500 obr./min. Przekładało się to na przyspieszenie od 0 do 100 km/h w czasie poniżej 5,5 sekundy oraz prędkość maksymalną przekraczającą 290 km/h. Dane te plasowały samochód w ścisłej czołówce najszybszych pojazdów seryjnych w pierwszej połowie lat 70.

W podwoziu zmieniono geometrię zawieszenia, usztywniono ramę pomocniczą oraz poszerzono rozstaw kół tylnej osi. Dodatkowo seryjnie wprowadzono wentylowane tarcze hamulcowe na obu osiach, co wydatnie podniosło odporność układu na obciążenia cieplne.

Modyfikacje podwozia wymusiły korekty w geometrii nadwozia. Tylne błotniki poszerzono, umożliwiając montaż szerszego ogumienia niezbędnego do przeniesienia 388 Nm momentu obrotowego na asfalt. Z przedniej części wyeliminowano charakterystyczne dla poprzedników kratki wokół reflektorów (tzw. „rzęsy”), uproszczając rysunek przodu. Jak podkreśla producent, zmiany te podyktowane były wymogami mechanicznymi oraz aerodynamiką, a nie wyłącznie estetyką.

Miura SV wytyczyła kierunek, którym Lamborghini podąża przy tworzeniu topowych specyfikacji kolejnych generacji modeli z silnikami V12.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe