Tylko 30 egzemplarzy na świecie. Maserati przypomina historię wyścigowego 200S

Maserati poinformowało o przyznaniu certyfikatu autentyczności dla jednego z najbardziej charakterystycznych modeli w swojej historii – wyścigowego Maserati 200S z 1957 roku. Samochód o numerze podwozia 2406 i oznaczeniu Tipo 52 dołączył do grona klasycznych aut objętych programem Maserati Classiche. Producent podkreśla, że inicjatywa ma służyć nie tylko dokumentowaniu historii marki, ale również ochronie jej dziedzictwa technicznego i kolekcjonerskiego.

Certyfikowany egzemplarz jest jednym z 30 wyprodukowanych samochodów tego typu, które powstawały w latach 1955-1957. Model wyróżniał się aluminiowym nadwoziem oraz charakterystycznym czerwonym lakierem i był przeznaczony do rywalizacji w międzynarodowych wyścigach. Maserati zaznacza, że przyznanie certyfikatu wpisuje się w rozwój programu Maserati Classiche, który od momentu uruchomienia w 2021 roku wydał już ponad sto takich dokumentów.

Według producenta program ma umożliwiać zachowanie historycznych modeli w zgodzie z ich oryginalną specyfikacją. Dziś Maserati Classiche funkcjonuje w ramach projektu BOTTEGAFUORISERIE i zajmuje się zarówno renowacją aut, jak i analizą archiwów marki. Firma zwraca uwagę również na znaczenie kolekcji muzealnych, w tym Maserati Umberto Panini Collection w Modenie, która ma przypominać o wyścigowych korzeniach producenta.

Najważniejszym elementem programu pozostaje sam Certyfikat Autentyczności. Dokument przyznawany jest po szczegółowej analizie samochodu przez ekspertów marki, którzy sprawdzają zgodność parametrów technicznych, dokumentacji historycznej i danych archiwalnych Maserati. Certyfikacja obejmuje auta mające ponad 20 lat, a także limitowane i wyjątkowe modele producenta.

Setnym certyfikowanym Maserati został niedawno prototyp 3500 GT Convertible Vignale o numerze podwozia 101505. Auto zaprezentowano podczas pierwszej edycji konkursu elegancji Anantara Concorso Roma. Marka zapowiedziała też udział programu Maserati Classiche w tegorocznym Mille Miglia 2026, które odbędzie się od 9 do 13 czerwca i tradycyjnie poprowadzi uczestników przez włoskie miasta, przełęcze i miejsca wpisane na listę UNESCO.

Interesującym elementem historii certyfikowanego 200S jest fakt, że samochód został odnaleziony i odrestaurowany w latach 80. przez Ermanno Cozzę. Cozza rozpoczął pracę w Officine Alfieri Maserati już w 1951 roku jako mechanik, później działał w dziale eksperymentalnym i technicznym, a następnie współtworzył archiwum historyczne marki. Mimo ponad 75 lat związku z firmą, nadal odwiedza siedzibę Maserati w Modenie i pomaga przy projektach związanych z historią marki, w tym również podczas procesu certyfikacji tego egzemplarza 200S.

Historia Maserati 200S sięga pierwszej połowy lat 50., kiedy włoski producent musiał odpowiedzieć na rosnącą konkurencję ze strony Ferrari. Szczególnie mocno na rynku zaznaczyło się Ferrari 500 Mondial, które sprawiło, że wcześniejsze konstrukcje Maserati zaczęły tracić konkurencyjność. Odpowiedzią miał być projekt 200S, rozwijany wokół silnika 4CF2 wywodzącego się z programu Formuły 2.

Samochód otrzymał dwulitrowy silnik wykonany ze stopów lekkich wyposażony w dwa wałki rozrządu w głowicy, podwójny układ zapłonowy i dwa gaźniki Webera. Konstrukcja korzystała z podwozia rozwijanego równolegle z modelem 150S, a początkowo stosowano również sztywną tylną oś wywodzącą się z A6GCS. Testy wykazały, że rozwiązanie to zapewniało bardziej przewidywalne zachowanie auta niż układ De Dion. Napęd współpracował z cztero- lub pięciobiegową skrzynią biegów z synchronizacją oraz mechanizmem różnicowym o ograniczonym poślizgu.

Debiut modelu nastąpił 24 czerwca 1956 roku podczas Trofeo Supercortemaggiore. Na tor wyjechały trzy egzemplarze o numerach 2403, 2404 i 2405, różniące się stylistyką nadwozia. Zawody nie zakończyły się sukcesem – jeden z samochodów został uszkodzony jeszcze podczas treningu, a auto prowadzone przez Perdisę przegrało z Ferrari Testa Rossa. Mimo tego kierownictwo techniczne Maserati uznało, że konstrukcja ma potencjał i zasługuje na rozwój seryjny.

Późniejsze egzemplarze otrzymały rurową ramę przestrzenną Gilco, a za projekt nadwozia zaczął odpowiadać Fantuzzi zamiast Fiandriego. Wkrótce pojawiły się również sukcesy sportowe. Szczególnie dobrze za kierownicą 200S radził sobie Jean Behra, który osiągał bardzo dobre wyniki m.in. podczas Grand Prix Bari, wygrał wyścig w Castelfusano, a później triumfował także w Caracas za kierownicą egzemplarza 2401. Giorgio Scarlatti odniósł natomiast zwycięstwo w Giro di Sicilia w 1957 roku.

Mimo sukcesów Maserati 200S pozostawało autem wymagającym. Producent przyznaje, że samochód bywał trudny w prowadzeniu, a porównania z wcześniejszym A6GCS często wypadały dla niego niekorzystnie. Wykorzystanie pełnego potencjału konstrukcji wymagało dużego doświadczenia i wyczucia ze strony kierowcy, czego brakowało wielu prywatnym zawodnikom.

Historia modelu nie zakończyła się jednak wraz z wycofaniem go z wyścigów. Podczas treningów do 1000 km Buenos Aires w 1957 roku pojawiło się Maserati Tipo 250S z silnikiem 2.5 bazującym na konstrukcji dwulitrowej jednostki 200S. Choć projekt wymagał dalszego rozwoju, stał się fundamentem późniejszych konstrukcji Cooper Maserati. Samochody te były rozwijane m.in. przez Scuderia Centro-Sud oraz Scuderia Serenissima. W Formule 1 nie osiągnęły większych sukcesów, ale w wersjach sportowych – szczególnie jako Cooper Monaco – potrafiły odnosić znaczące zwycięstwa dzięki kierowcom takim, jak Roy Salvadori, Colin Davis, Nino Vaccarella czy Gianni Balzarini.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe