Lamborghini Miura P400 z 1967 roku, oznaczone numerem podwozia 01024, zostało sprzedane za 3,03 mln dolarów. Samochód jest jednym z najwcześniejszych egzemplarzy tego modelu – według danych zawartych w The Lamborghini Miura Register to trzeci wyprodukowany samochód seryjny i ósma Miura w ogóle, jeśli uwzględnić również prototypy i egzemplarze przedprodukcyjne. Pojazd sprzedano na aukcji RM Sotheby’s.

Miura P400 zajmuje szczególne miejsce w historii Lamborghini. Samochód został opracowany przez zespół, w którego skład wchodzili Giampaolo Dallara, Paolo Stanzani oraz kierowca wyścigowy Bob Wallace. Konstrukcja otrzymała umieszczony centralnie, poprzecznie silnik V12 o pojemności 3,9 litra, będący rozwinięciem jednostki zaprojektowanej przez Giotto Bizzarriniego. Skrzynia biegów i silnik zostały połączone w charakterystycznym dla tego modelu układzie.

Za wygląd samochodu odpowiadał Marcello Gandini, wówczas zaledwie 22-letni projektant pracujący w Bertone. Miura otrzymała niskie, zaokrąglone nadwozie, które stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów w historii samochodów sportowych. Oprócz wyglądu oferowała również osiągi, które pozwoliły jej przez pewien czas nosić tytuł najszybszego samochodu produkcyjnego świata.

Spośród około 753 wszystkich Miur wyprodukowanych w różnych odmianach, pierwsza wersja P400 powstała w liczbie zaledwie 270 egzemplarzy. To właśnie najwcześniejsze samochody są szczególnie cenione przez kolekcjonerów, ponieważ reprezentują pierwotną formę projektu, zanim wprowadzono liczne zmiany konstrukcyjne i stylistyczne.

Egzemplarz o numerze 01024 wyróżnia się jednak nie tylko bardzo wczesnym miejscem w kolejności produkcji. Samochód należy do grupy 125 pierwszych Miur wyposażonych w tak zwane „cienkie” podwozie, którego elementy wykonano z nieco cieńszej blachy. Co więcej, część jego cech odpowiada rozwiązaniom stosowanym w prototypach i samochodach przedprodukcyjnych.

Trzeba przy tym zachować pewną ostrożność przy określaniu dokładnego statusu samochodu. Rejestr The Lamborghini Miura Register autorstwa Simona Kidstona opiera się w dużej mierze na dokumentacji Bertone, podczas gdy zapisy fabryczne Lamborghini nie zawsze są z nią zgodne. Z tego powodu przynajmniej jeden z ekspertów zajmujących się Miurami uważa, że samochód 01024 można uznać raczej za egzemplarz prototypowy lub przedprodukcyjny.

Za takim przypisaniem przemawia kilka szczegółów. Samochód ma wczesny numer podwozia z serii „010”, wykorzystywanej w przypadku około 11 aut, a jego nadwozie zostało ręcznie formowane na drewnianym kopycie. W konsoli znajduje się dziewięć kontrolek, podczas gdy w późniejszych samochodach było ich pięć. Miura nie ma również pasów bezpieczeństwa ani świateł cofania, a na nadwoziu brakuje licznych przetłoczeń i oznaczeń charakterystycznych dla późniejszych egzemplarzy.

Numer 01024 ma również znaczenie z punktu widzenia kolorystyki. Był to pierwszy z 26 egzemplarzy P400 wykończonych fabrycznie lakierem Bleu Miura. Kolor nadwozia zestawiono z wnętrzem w odcieniu Senape, określanym również jako Gobi. Samochód został wysłany w kwietniu 1967 roku do mediolańskiego dealera Lamborcar, a następnie trafił do pierwszego właściciela, miłośnika marki o nazwisku Cappé.

Późniejsze losy samochodu są częściowo nieudokumentowane. Według dostępnych informacji Miura stosunkowo wcześnie trafiła do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez pewien czas zmieniała właścicieli. W sierpniu 1992 roku samochód został wystawiony na sprzedaż mając wówczas czerwone nadwozie. Kupił go dr George Primbs, okulista i chirurg mieszkający w Santa Barbara w Kalifornii. Pozostał właścicielem samochodu przez ponad dwie dekady.

W grudniu 2016 roku Miura została kupiona przez obecnych właścicieli, kolekcjonerów Lamborghini z północnej Kalifornii. Niedługo później samochód trafił do firmy Bobileff Motorcar Company, specjalizującej się w renowacji Miur. Renowacja trwała ponad cztery lata i miała przywrócić samochód do standardu fabrycznego, choć jednocześnie zdecydowano się na kilka zmian poprawiających bezpieczeństwo i właściwości użytkowe.

Wzmocniono między innymi wewnętrzne elementy konstrukcji ramy, aby zwiększyć jej sztywność, a także zmodernizowano instalację elektryczną i system przeciwpożarowy. W pracach konsultacyjnie uczestniczył Claudio Zampolli, były inżynier działu rozwoju Lamborghini. Silnik i skrzynia biegów otrzymały ponadto rozwiązanie typu split-sump, znane z późniejszych samochodów, które rozdziela układy smarowania i ma ograniczać zużycie podzespołów.

Renowacja objęła również powrót do pierwotnej kombinacji kolorystycznej Bleu Miura i Senape. Wnętrze zmieniono jednak względem jego pierwotnego wyglądu. Ponieważ fabryczne zapisy wskazują, że samochód został pierwotnie wyposażony w tapicerkę Pelle, zdecydowano się zastosować skórę w kolorze jasnej kości słoniowej, uzupełnioną materiałowymi wstawkami wykonanymi przez dostawcę działającego w okresie produkcji Miury. Podłogę pokryto wykładziną w kolorze Senape.

Deskę rozdzielczą, która w momencie odnalezienia samochodu przez obecnych właścicieli była obszyta czarną skórą i według ich oceny mogła być oryginalna, ponownie pokryto materiałem w kolorze Nero. Tym samym obecne wnętrze jest efektem zarówno rekonstrukcji historycznej, jak i decyzji właścicieli dotyczących jego wyglądu.

Kolekcjonerzy zadbali również o uzupełnienie dokumentacji i wyposażenia samochodu. W Niemczech udało im się kupić oryginalną instrukcję obsługi i katalog części, zachowane w bardzo dobrym stanie. Tego rodzaju materiały są dziś rzadkie i zwiększają kompletność samochodu jako obiektu kolekcjonerskiego.

W kwietniu 2022 roku Lamborghini otrzymało fabryczny certyfikat autentyczności oraz dokumentację Polo Storico. Dokumenty potwierdzają między innymi, że samochód ma silnik V12 o zgodnych numerach oraz że jego prezentacja jest w przeważającej mierze zgodna z dokumentacją fabryczną.

Po zakończeniu renowacji i uzyskaniu certyfikacji Miura pojawiła się między innymi podczas Concorso Italiano w 2024 roku. We wrześniu 2025 roku otrzymała natomiast nagrody Best Lamborghini i Best Modern Car podczas wydarzenia The Napa Event-Celebrating Motorsports w winiarni Inglenook.

Samochód był od czasu renowacji używany stosunkowo oszczędnie, a w 2024 roku przeszedł serwis wykonany przez Bobileff Motorcar Company. Jego historia obejmuje więc zarówno długotrwałą opiekę poprzednich właścicieli, jak i kompleksowe prace przeprowadzone już po zmianie właściciela.

W dokumentacji sprzedażowej podkreślano przede wszystkim wyjątkowo wczesną pozycję samochodu w historii produkcji Miury, jego charakterystyczne cechy konstrukcyjne oraz zgodność numerów silnika. Z punktu widzenia kolekcjonera znaczenie ma również fakt, że samochód zachował dokumentację Polo Storico i jest opisany w The Lamborghini Miura Register.

Według sprzedającego tak wczesny P400 może być interesującym kandydatem do udziału w prestiżowych konkursach elegancji i wydarzeniach poświęconych Lamborghini, ale równie dobrze może być używany na drodze. Ostatecznie o wartości tego egzemplarza decyduje jednak przede wszystkim jego miejsce w historii modelu, stan po wieloletniej renowacji oraz udokumentowanie pochodzenia.

Lamborghini Miura P400 o numerze 01024 została ostatecznie sprzedana za 3 030 000 dolarów. Kwota pokazuje, jak wysoko rynek samochodów kolekcjonerskich potrafi wyceniać najwcześniejsze i najlepiej udokumentowane egzemplarze modeli, które odegrały istotną rolę w historii motoryzacji.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe