Wiele rzeczy można było powiedzieć o oryginalnym Fiacie Panda, ale na pewno nie to, że był komfortowy i dobrze wyposażony. Podróż tym samochodem upływała w hałasie i spartańskich warunkach – nikt jednak nie miał mu tego za złe. Wyjątkowy urok, charakter i niska cena rekompensowały wszystkie te niewygody. Wsiadając do najnowszej Pandy, gdzieś z tyły głowy spodziewałem się podobnych wrażeń. Sądziłem, że jej odważny wygląd i urokliwe detale będą w stanie przykryć niewygody związane z podróżowaniem tym prostym samochodem. Czy tak się faktycznie stało?

Oczywiście, że nie. I to wcale nie dlatego, że urok samochodu okazał się mniejszy, niż się spodziewałem. O nie! Jest tu tyle atrakcyjnych detali, że odnalezienie ich wszystkich zajmuje całkiem sporo czasu. Dlaczego więc nie równoważą one wad samochodu? Bo nie muszą. Już po paru kilometrach przejechanych za kierownicą małego Fiata zacząłem się zastanawiać, skąd w ogóle przyszło mi do głowy, że ten nowy model miałby być głośny i niekomfortowy. Owszem, swoim wyglądem i detalami nawiązuje do swojego przodka z lat osiemdziesiątych, ale przecież żyjemy w XXI wieku – czasach, gdy samochody powstają na platformach współdzielonych przez różne marki w ramach koncernu. Tutaj nie jest wcale inaczej. Nie ma więc powodu, aby Fiat miał być jakoś specjalnie głośniejszy czy mniej komfortowy od swoich braci z lwem czy szewronami na masce.

Jazda Fiatem Grande Panda jest… po prostu normalna. Czuć, że podczas jego projektowania myślano o jeździe po ciasnych i ruchliwych włoskich miastach. Samochód jest zwrotny i zwinny. Dynamiczny przejazd przez małe ronda potrafi nawet spowodować mały uśmiech na twarzy kierowcy. Zwinność w mieście nie powoduje niestabilności podczas szybszej jazdy poza nim. Jest stabilnie i bezpiecznie – nie mam uwag. Napęd hybrydowy oparty o trzycylindrowy silnik o pojemności 1,2 l zapewnia samochodowi poprawną dynamikę. Na szaleństwa nie ma co liczyć, ale narzekać też nie ma na co. Jakby ktoś mnie jednak zmuszał do pomarudzenia, to od napędu hybrydowego można by oczekiwać trochę bardziej kulturalnego włączania się jednostki spalinowej. Więcej uwag nie mam. Warto podkreślić, że choć silnik ten wywodzi się z niesławnej rodziny PureTech, to całkowicie przeprojektowano tu układ rozrządu, likwidując poważną wadę starszych jednostek. Pracujący tam w oleju pasek ulegał szybkiemu zużyciu, a odpadające od niego kawałki zapychały smok pompy oleju. Rozrząd silnika napędzającego Granda Pandę oparty jest na łańcuchu – można więc mieć nadzieję, że jego trwałość nie będzie już budzić zastrzeżeń.

Zaliczyliśmy omówienie dość neutralnych właściwości jezdnych Pandy, więc przejdźmy do tego, co w tym samochodzie najciekawsze i co może do niego przyciągnąć klientów – do jego designu. Już przy pierwszym spojrzeniu na ten samochód uwagę przykuwa charakterystyczny kształt oraz ciekawie zaprojektowane przednie reflektory. Czy linie tej bryły są ładne – każdy może szybko ocenić samemu. Prawdziwy urok zaczyna być dostrzegalny dopiero wtedy, gdy zaczynamy w nim zauważać niezliczone, małe, designerskie smaczki. Od dużego napisu Panda wytłoczonego na drzwiach, przez nawiązania do historycznego logo Fiata na nadkolach, po tylne słupki, na których widać co innego – zależnie, od tego czy patrzymy od przodu czy od tyłu samochodu. Bardzo uroczy jest też napić Ciao!, który wita nas po otworzeniu bagażnika.

Wnętrze samochodu również nie rozczarowuje. Elementem, który chyba najbardziej odpowiada za jego charakter, jest wykonana z przezroczystego żółtego plastiku ramka zdobiąca środek deski rozdzielczej. Może jakość materiałów nie rozpieszcza, ale jak można wypominać takie rzeczy patrząc na uroczą klasyczną Pandę wtopioną we wspomnianą ramkę.

Wnętrze Grande Pandy jest też bardzo praktyczne. Bez problemu mogłem schować aparat w kieszeni między fotelami, lub w przepastnym schowku. Jeśli to jeszcze byłoby dla kogoś za mało, to przed pasażerem znajduje się ładnie wykończona praktyczna półka. Mniej praktyczne jest umieszczenie przycisku do otwierania bagażnika we wnęce na tablicę rejestracyjną. Nie dość, że niełatwo go tam znaleźć, to jeszcze będzie pewnie ciągle brudny. Fotele tylnej kanapy po złożeniu niestety nie tworzą prostej powierzchni z podłogą bagażnika. Jeśli już mówimy o nienajlepszych rozwiązaniach, to nie można nie wspomnieć o bardzo niefortunnym materiale użytym na środkowej konsoli z wybierakiem biegów – to duża płaska powierzchnia wykonana z błyszczącego czarnego plastiku – porysuje się w oka mgnieniu.

Zegary i prędkościomierz to nie miejsce na eksperymentalny design. Oczekuję od nich tylko jednego: powinny być czytelne. W wielu samochodach denerwuje mnie, gdy zamiast patrzeć na drogę, muszę wpatrywać się w ekran za kierownicą, żeby w natłoku informacji znaleźć te najbardziej potrzebne. Projektantom Fiata udało się jednak coś prawie niemożliwego. – fontu użytego do pokazania prędkości nie można nazwać zwyczajnym, ale mimo to jest bardzo czytelny i bardzo mi się podoba. Prędkościomierz to element samochodu, na który patrzymy najdłużej w czasie jazdy. Cieszy więc, że postarano się, żeby był ładny.

Cały sposób prezentacji informacji na ekranie za kierownicą zasługuje na sporego plusa. Najczęściej korzystałem z bardzo prostego ekranu, na którym widoczne są tylko chwilowa prędkość, ograniczenia prędkości, wrzucony drive oraz wskaźniki paliwa i wykorzystania energii. Wciskając przycisk na końcu manetki wycieraczek możemy wyświetlić wskazania komputera pokładowego, chwilowe zużycie paliwa czy grafikę pokazującą Fiata Pandę i przepływ energii pomiędzy elementami układu hybrydowego. Wszystko podane w bardzo estetyczny i czytelny sposób.

Wyposażenie testowanego samochodu było bardzo bogate – bogatsze od tego, czego spodziewałbym się po Pandzie. Podgrzewana przednia szyba i podgrzewana kierownica: te funkcje nie kojarzą się prostym autkiem do jazdy we włoskich korkach. W tym bogatym i nowoczesnym towarzystwie trochę dziwi zastosowanie tradycyjnej stacyjki i kluczyka. Na co dzień jeżdżę już niemłodą Alfą, więc jestem przyzwyczajony do uruchamiania samochodu poprzez przekręcanie kluczyka, ale gdy po raz pierwszy wsiadałem do Pandy, mając w głowie, że to nowy samochód, odruchowo rzuciłem kluczyk na bok i zacząłem szukać przycisku do uruchamiania. To nie zarzut, ale raczej ciekawostka. W końcu w naszej redakcji klasyczna motoryzacja jest najbliżej naszych serc, więc może nawet za kluczyk powinniśmy przyznać kolejnego plusa. Wielkiego, złotego plusa przyznać należy bezspornie za jeden z przycisków na konsoli środkowej. Służy on do wyłączania dźwiękowego informowania o ograniczeniach prędkości. Mała rzecz, a bardzo cieszy. Szkoda, że więcej modeli nie jest wyposażona w tak łatwy sposób dezaktywacji tej denerwującej i zawsze źle działającej funkcji.

Premiera Fiata Grande Panda wywołała wiele pozytywnych reakcji wśród entuzjastów włoskiej motoryzacji. Nie tylko po latach posuchy wreszcie pojawił się znów jakiś interesujący model w ofercie turyńskiego producenta, ale też model ten cechuje się niebagatelnym designem i charakterem. Udało się też powstrzymać księgowych przed złożeniem nowego Fiata wyłącznie z generycznych części dostępnych w magazynach Stellantisa. Właściwie wszystko poza wybierakiem biegów i ekranem komputera pokładowego jest tu nowe i specyficzne dla tego modelu.

Grande Panda to przyjazny samochód, w którego wnętrzu można poczuć się naprawdę dobrze. Jeździ poprawnie, jest praktyczna i czaruje swoim urokiem. Bardzo się cieszymy, że udało się wprowadzić do oferty Fiata tak oryginalny model. Chcielibyśmy widzieć ich jeszcze więcej na naszych ulicach.

Zdjęcia i tekst: Piotr Krasiński