Fiat 8V był jednym z najbardziej niezwykłych modeli w historii włoskiego producenta. Po latach koncentrowania się na produkcji niedrogich samochodów Fiat w 1952 roku zaprezentował limitowane, sportowe coupe klasy premium, napędzane jedynym w historii marki silnikiem V8. Samochód powstał na rurowej ramie stalowej przygotowanej przez Siatę i otrzymał niezależne zawieszenie wszystkich kół. Pojazd trafił na sprzedaż za pośrednictwem domu aukcyjnego RM Sotheby’s.

Jednostka V8 o pojemności 2,0 litra i rozrządzie OHV zapewniała osiągi pozwalające rywalizować z samochodami Ferrari i Maserati. Z 114 egzemplarzy wyprodukowanych do 1954 roku ponad połowa otrzymała nadwozia zaprojektowane wewnętrznie przez Fiata pod kierownictwem Fabia Luigiego Rapiego. Pozostałe podwozia trafiły do najbardziej cenionych włoskich firm karoseryjnych, między innymi Ghia, Vignale i Zagato.

Otto Vu, jak nazywano model we Włoszech, szybko pojawił się także na torach i trasach wyścigowych. Prywatni kierowcy startowali nim w różnych częściach świata. Fiat 8V zajął między innymi piąte miejsce w klasie podczas Mille Miglia w 1952 roku oraz trzecie miejsce w klasie w Giro della Toscana. Największym sukcesem było jednak sześć kolejnych zwycięstw w klasie 2,0 litra we włoskich mistrzostwach samochodów sportowych w latach 1954-1959, już po zakończeniu produkcji modelu.

W rywalizacji szczególnie często wykorzystywano lekkie nadwozia Zagato. Ghia przygotowała 15 karoserii, natomiast Vignale zbudowało co najmniej 10. Niektóre źródła podają, że tych ostatnich było łącznie 13. Egzemplarz o numerze podwozia 000046, który trafił na aukcję, należy właśnie do tej niewielkiej serii.

Nadwozie Vignale przypisywane jest projektantowi Giovanniemu Michelottiemu. Jego charakterystyczne, agresywne linie połączono tu z bardziej elegancką sylwetką i łagodnie opadającą linią dachu. Poszczególne samochody różniły się detalami, dlatego nie było dwóch identycznych egzemplarzy. Samochód o numerze 000046 wyróżnia przede wszystkim chromowana osłona chłodnicy płynnie wkomponowana w przedni zderzak.

Chromowane elementy biegnące w górnej części drzwi pełnią jednocześnie funkcję ozdobną i integrują klamki. Z tyłu zastosowano światła w stylu „beehive” (w kształcie ula), umieszczone w chromowanych wnękach pod niewielkimi płetwami tylnymi. Według opisu aukcyjnego wzór nadwozia zastosowany w tym samochodzie był później wykorzystany w bardzo krótkiej serii MG TD, a także stał się inspiracją dla jedynego w swoim rodzaju Cadillaca Coupe zamówionego przez amerykańskiego tunera Billa Fricka.

Podwozie 000046 ukończono 16 czerwca 1953 roku. Z danych produkcyjnych Fiat Centro Storico wynika, że samochód opuścił fabrykę z silnikiem o numerze 69. Według ustaleń Tony’ego Adriaensensa zawartych w książce „Otto Vu” pierwszym właścicielem był Pietro Melchiorini z Alessandrii w północnych Włoszech.

Adriaensens podaje również, że pierwotne nadwozie mogło być wykończone w dwóch odcieniach burgundu, a wnętrze pokrywała jasnobrązowa skóra. Zegary miały czerwone tarcze. Zachowane fotografie z epoki pokazują samochód wyposażony w dodatkowe reflektory oraz pojedyncze lusterko wsteczne umieszczone daleko z przodu, na lewym przednim błotniku.

Oryginalny silnik o numerze 69 miał zostać uszkodzony podczas lokalnych wyścigów we Włoszech na początku eksploatacji samochodu. Zastąpiono go blokiem o numerze 149, który pozostaje w samochodzie do dziś. Z badań Adriaensensa wynika także, że w pewnym momencie samochód próbował sprzedać mediolański dealer i entuzjasta Michele Vernola. Poszukiwano wówczas nabywcy w Stanach Zjednoczonych, jednak transakcja nie doszła do skutku.

W latach 1997-2000 firmie Storicar z Brescii powierzono pełną renowację samochodu. Wtedy 000046 otrzymał obecne zestawienie kolorystyczne: srebrne nadwozie z czerwonym dachem oraz czerwone skórzane wnętrze. Wraz z samochodem zachował się segregator zawierający zdjęcia dokumentujące prace restauratorskie, a także fotografie z wcześniejszych dekad, pokazujące auto podczas eksploatacji.

W późniejszym okresie samochód był serwisowany przez amerykańską firmę Fast Cars Ltd. z Redondo Beach w Kalifornii, specjalizującą się w samochodach klasycznych. Przeprowadzono tam między innymi odbudowę silnika, skrzyni biegów, gaźników, zegarów i aparatu zapłonowego. Oczyszczono również chłodnicę i udrożniono jej kanały.

Fiat zachował obecnie dwukolorowe, srebrno-czerwone wykończenie oraz czerwone wnętrze. W dokumentacji znalazły się rachunki za renowację, fotografie, korespondencja oraz materiały dotyczące jego historii we Włoszech i późniejszego pobytu w Stanach Zjednoczonych.

Samochód został ostatecznie sprzedany za 692 500 dolarów. Cena pokazuje, jak wysoko na rynku samochodów kolekcjonerskich wyceniane są dziś rzadkie wersje Fiata 8V, zwłaszcza egzemplarze z indywidualnymi nadwoziami przygotowanymi przez uznane włoskie firmy karoseryjne.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: RM Sotheby’s