Podczas kalifornijskiej aukcji organizowanej przez RM Sotheby’s 19. sierpnia 2022 roku, sprzedany został nietuzinkowy pojazd z kolekcji Oscara Davisa, czyli Maserati 450S by Fantuzzi z 1958 roku. Niestety nie podano informacji o kwocie, jaką w drodze licytacji osiągnął ten włoski samochód.

Przedostatni wyprodukowany egzemplarz (numer podwozia 4509) został zamówiony przez teksańską firmę Carrolla Shelby’ego, zajmującą się produkcją samochodów sportowych, przez Jessego Ebba Rose’a, prywatnego kierowcę wyścigowego i właściciela firmy J.H. Rose Truck Line z Houston w Teksasie. Rose posiadał już dwa egzemplarze Maserati 300S i zatrudniał mechanika wyścigowego o nazwisku Lloyd Ruby, który odnosił sukcesy w wyścigach Indy. Ukończony pod koniec stycznia 1958 roku 450S został dostarczony w połowie kwietnia przez samego Shelby’ego na lotnisko w Galveston, gdzie miał wziąć udział w regionalnym wyścigu SCCA o nazwie Gran Carrera Lafitte. Po okrążeniu rozgrzewkowym Shelby’ego, Ebb Rose zasiadł za kierownicą i zajął 1. miejsce zarówno w sprincie o długości 7 okrążeń, jak i wyścigu głównym na dystansie 20 okrążeń.

Zwycięstwo wywarło spore wrażenie na lokalnej społeczności wyścigowej, co zaowocowało podpisaniem umowy sponsorskiej z Micro-Lube, producentem dodatków do oleju i paliwa z siedzibą w Dallas. Nadwozie Rosso zostało przemalowane na firmowe kolory: niebieski i biały, a na każdym boku pojawił się ozdobny napis „Micro-Lube Special”. W tym malowaniu Rose poprowadził 450S do zwycięstwa w zawodach Eagle Mountain SCCA Regional w Fort Worth, ponownie wygrywając oba wyścigi i przekonująco pokonując przyszłego dyrektora Chaparrala Jima Halla, który prowadził Listera Chevroleta. W listopadzie właściciel odniósł kolejne zwycięstwo w regionalnych zawodach w Hammond w Luizjanie, tym razem pokonując Ferrari Testa Rossę Raya Jonesa.

Pod koniec 1958 roku Ebb Rose wystawił swoje inne Maserati w inauguracyjnym sezonie USAC Road Racing Championship dla samochodów sportowych, a kiedy seria została rozszerzona do pełnego kalendarza na rok 1959, zaangażował wszystkie swoje samochody, w tym 450S. Zmierzyło się z najznakomitszymi kierowcami na świecie, w tym z europejskimi gwiazdami, takimi jak: Roy Salvadori, Ron Flockhart i Maurice Trintignant oraz amerykańskimi zawodnikami, takimi jak: Dan Gurney, Chuck Daigh, Bill Krause i Shelby.

Po dwóch przedwcześnie zakończonych wyścigach w Pomonie i Daytonie, 450S zaczął odnosić sukcesy z mechanikiem Lloydem Rubinem za kierownicą, szczególnie na torze Meadowdale na północ od Chicago, gdzie zajął 2. miejsce w maju, 3. miejsce w lipcu, 1. miejsce w sprintach we wrześniu i 2. miejsce dzień później. W październiku 1959 roku podczas Los Angeles Times Grand Prix w Riverside w Kalifornii, Maserati ponownie zajęło 2. miejsce, dzięki czemu Ruby ukończył sezon USAC w roku 1959 na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej.

Na początku 1960 roku Maserati miało problemy z konkurowaniem z nowszymi konstrukcjami, a ostatni start w wyścigu odbył się w Riverside w kwietniu 1960 roku, co spowodowało przejście na wcześniejszą emeryturę. Ebb Rose i Lloyd Ruby postawili na wyścigi Indy, w których ten ostatni wystartował 18. razy z rzędu w wyścigu Indy 500, a także przyczynił się do rozwoju Forda GT40.

Na przestrzeni kolejnych lat Maserati przechodziło z rąk do rąk. W 2002 roku pojazd nabył Scotta Rosen, mieszkaniec Bedford, który znacznie wzbogacił dokumentację samochodu zatrudniając eksperta marki, historyka i autora Willema Oosthoeka do sporządzenia pełnego raportu badawczego. Dokumentacja została jeszcze bardziej wzbogacona kilka lat później, kiedy Oscar Davis nabył samochód i zatrudnił znanego historyka Maserati, Adolfo Orsiego (wnuka ówczesnego właściciela marki), aby przeprowadził pełną inspekcję i analizę historyczną, w tym pozyskał kopie fabrycznych kart budowy.

Po przeprowadzeniu drobiazgowej kontroli w 2007 roku, Orsi sporządził raport, w którym stwierdza, że 450S zachował wiele ze swoich oryginalnych części mechanicznych, w tym głowice i skrzynię korbową silnika, skrzynię biegów, układ kierowniczy, chłodnicę, rozrusznik, kolektor wydechowy, amortyzatory Houdaille, elementy przedniego i tylnego zawieszenia. Zauważa, że ramy podwozia mają prawidłowe wymiary i wydają się być autentyczne, a silnik nosi prawidłowy numer wewnętrzny 6, zgodnie z fabrycznymi kartami budowy. Raport stwierdza, że samochód zachowuje ogromny stopień autentyczności, z większością elementów oryginalnych lub prawidłowych, jak również ciągłą i dobrze udokumentowaną historię.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe