Odzwierciedlając optymistyczny nastrój epoki, Ferrari 275 GTB pojawiło się na rynku w 1964 roku ustanawiając nowe standardy w zakresie projektowania samochodów, jednocześnie sprawiając, że gwiazdy Hollywood mdlały z podziwu.

Jest rok 1964 i świat się buja. Na ustach wszystkich są takie ekipy muzyczne, jak The Beatles i The Rolling Stones. W kinie pojawiła trzecia odsłona Jamesa Bonda Goldfinger. W międzyczasie Japonia pochwaliła się swoim kunsztem inżynieryjnym wypuszczając do użytku publicznego w październiku pociąg Tokaido Shinkansen. Elita hollywoodzkiego showbiznesu z kolei lubowała się w samochodach wyprodukowanych przez firmę Enzo Ferrariego – grupa profesjonalnych i prywatnych kierowców rywalizowała w starych i nowych samochodach Ferrari na wielu zakurzonych lotniskach, które sukcesywnie były przekształcane w tory wyścigowe. 

275 GTB zaprezentowany na targach motoryzacyjnych w Paryżu w 1964 roku, pokazał Ferrari u progu modernizmu, który ogarnął cały świat. Jego zadaniem było zastąpienie lekkiego 250 GT Lusso, samochodu o niezrównanej elegancji. Połączone talenty Ferrari, Pininfariny i konstruktora nadwozi Scagliettiego miały zagwarantować, że nowy samochód będzie zwiastunem zmiany paradygmatu w języku projektowania firmy.

W związku z tym 275 GTB miał długą maskę i mocno opadającą linię dachu. Był to również znaczący krok naprzód w dziedzinie inżynierii. Był lżejszy niż Lusso, a jego silnik V12 miał pojemność 3286 cm³ i deklarowaną moc 280 KM przy 7600 obr./min. Moment obrotowy był przenoszony przez pięciobiegową skrzynię biegów umieszczoną z tyłu, pierwszą tego typu w drogowym Ferrari.

Historia modelu 275 GTB jest podobna do wielu innych samochodów Ferrari z tamtej złotej ery: zaskakująco krótki okres produkcji, ciągła ewolucja wzbogacona o wersje wyścigowe i ulepszenia techniczne. Kiedy FIA odmówiła homologacji 250 LM w klasie GT, Ferrari przerobiło 275 GTB na potrzeby wyścigów. Wyróżniał się tutaj wspaniały 275 GTB Speciale, którego wyprodukowano trzy egzemplarze – jego modyfikacje obejmowały lżejsze podwozie i dostrojony silnik Tipo 213. Speciale udowodnił, że jest godnym następcą 250 GTO zajmując trzecie miejsce w Le Mans w 1965 roku.

Po dwóch pracowitych latach model 275 GTB4 zadebiutował na wystawie w Paryżu w 1966 roku. Ta iteracja miała czterokomorowy silnik V12. Pierwszy samochód drogowy Ferrari z taką konfiguracją osiągał 300 KM przy 8000 obr./min. Północnoamerykański agent firmy Luigi Chinetti dostrzegł potencjał rynkowy wersji kabriolet i zamówił około 25 sztuk. Ostatecznie wyprodukowano tylko 10 egzemplarzy tak zwanego NART Spider.

Jego rzadkość była tak duża, że nieautoryzowane konwersje na rynku wtórnym stały się później modne. Tak właśnie było z podwoziem 275 GTB nr 10621, pierwotnie Berlinettą należącą do niejakiego Steve’a McQueena. Dostarczony z fabryki w kolorze brązowym Nocciola, McQueen przemalował samochód na kolor czerwony Chianti i zastąpił obręcze Campagnolo felgami od Borrani. Używał Ferrari do dojazdów z Los Angeles na plan filmu Bullitt, którego znaczna część była kręcona w San Francisco.

W 1980 roku ten konkretny 275 GTB przeszedł wspomnianą wcześniej konwersję do wersji Spider. W 2010 roku jego nowy australijski właściciel Vern Schuppan, były kierowca wyścigowy Formuły 1, postanowił przywrócić autu dawną świetność, powierzając jego odrestaurowanie działowi Classiche w Ferrari.

Po ukończeniu prac The Official Ferrari Magazine został zaproszony na przejażdżkę odrestaurowanym 275. Podczas jazdy donośny ryk silnika V12 Colombo potęgował wspaniałe doznania. To był samochód wymagający pewnej dozy determinacji. 

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: Materiały prasowe