Podczas wyprzedaży kolekcji The Guikas Collection, jaka odbyła się we francuskim Le Castellet 19 listopada 2021 roku, dzięki organizatorowi w postaci domu aukcyjnego RM Sotheby’s, za kwotę 1 805 000 euro sprzedano Iso Grfio A3/C z 1965 roku. 

Iso Grifo zadebiutował w dwóch kontrastujących pakietach – oba pokazano podczas Salonu Samochodowego w Turynie w 1963 roku. A3/L był pozycjonowany jako luksusowe GT, podczas gdy A3/C był precyzyjnie dostrojonym samochodem wyścigowym opracowanym przez Giotto Bizzarriniego, który był znany jako główny inżynier przy tworzeniu słynnego 250 GTO Ferrari. Iso Grifo A3/C dwukrotnie zwyciężył w swojej klasie w Le Mans w 1964 i 1965 roku. Zarówno wersje wyścigowe, jak i drogowe szybko zyskały dobrą reputację dzięki atrakcyjnej stylistyce autorstwa Giorgetto Giugiaro z Bertone i mocnym silnikom V8, w tym przypadku pochodzącym z Chevroleta Corvette.

Prezentowany egzemplarz jest rzadkim i bardzo poszukiwanym A3/C, skonstruowanym przez Carrozzeria Sports Cars Piero Drogo z Modeny. Dzięki zastosowaniu techniki konstrukcyjnej wykorzystującej duraluminium – specjalny stop aluminium, miedzi i magnezu, który jest lekki i elastyczny, ale bardzo trudny do spawania – nadwozie musiało być nitowane w sposób podobny do tego, jaki wykorzystywany jest w przemyśle samolotowym. Pozwoliło to utrzymać niską masę całkowitą samochodu na poziomie zaledwie 969 kg. Gdy podwozie i nadwozie były już gotowe, Bizzarrini wykańczał samochody w swoim małym zakładzie Autostar w Livorno.

Ten egzemplarz był 8. z 10 nitowanych A3/C wyprodukowanych w 1964 roku i został dostarczony jako nowy do Jeana-Philippe’a Smeta z Paryża, lepiej znanego jako Johnny Hallyday. Uznany za „Elvisa Presleya Francji” przez The New York Times, Hallyday miał ponad 100 milionów sprzedanych płyt i wystąpił w ponad 30 filmach. Hallyday był wielokrotnie fotografowany we wspomnianym pojeździe.

Monsieur Hallyday cieszył się posiadaniem Iso Grifo AC/3 przez około rok, aż do momentu, gdy pojazd odsprzedał. Nowy nabywca – Jean Claude Guillaume – cieszył się samochodem od lutego 1966 roku. W listopadzie 1966 roku Iso został przejęty przez Grand Garage Moliere, a od 19 sierpnia 1968 roku był w posiadaniu Pierre’a Sanguszki przez ponad dwie dekady. Na historycznych fotografiach widać, że w tym okresie pojazd został odnowiony i przemalowany na biało. Po śmierci właściciela Daniel Marin – prezes Ferrari France Pozzi i bardzo bliski przyjaciel Pierre’a Sanguszko, sprzedał samochód Michelowi Hommellowi 13 kwietnia 1992 roku. W tym momencie Iso ponownie pomalowano na czerwono, po czym wystawiono w muzeum Manoir de l’Automobile w Lohéac we francuskiej Bretanii. 

W 2009 r. Hommell sprzedał podwozie o numerze B 0209 Yvanowi Mahé. Przed sprzedażą, zgodnie z francuskimi przepisami, 21 lutego 2009 roku przeprowadzono Contrôle Technique (odpowiednik brytyjskiego MoT i niemieckiego TÜV), a w tym czasie samochód miał przebieg zaledwie 25 484 km. Następnie pojazd kupił  Pascal Perrier w 2012 roku, przed jego nabyciem przez pana Guikasa w 2014 roku. Podczas 2017 Chantilly Concours został on wystawiony w klasie Great Musicians’ Cars, gdzie zdobył Special Award.

W 2021 roku samochód przeszedł prace konserwacyjne przeprowadzone przez Carrosserie Mignard z Roanne we Francji. Warsztat zdemontował, przygotował i pomalował nadwozie, nadając Iso bordowy odcień, w którym jest dziś prezentowany. Wszystko to kosztowało 14 000 euro.

Autor: Tomasz Nowak

Zdjęcia: RM Sotheby’s