fbpx
Napisz do nas! redakcja@forzaitalia.pl

Alfa Romeo SZ

Alfa Romeo SZ

sz thumb

Niektóre auta są tak unikalne, że są uznawane za klasyki od razu po swojej premierze, a Alfa Romeo SZ jest z pewnością jednym z nich. Auto powstało przy współpracy dwóch firm. Pierwsza czyli Alfa Romeo, która po przejęciu przez Fiata kojarzyła się głównie z samochodami które rdzewiały już na linii produkcyjnej. Jednak głównym celem tej marki była chęć powrotu do tradycji, czyli tworzenia sportowych samochodów jak to miało miejsce dawniej. Druga firma to Zagato, która słynęła z projektowania ekstrawaganckich nadwozi do samochodów. Obie te firmy chciały przypomnieć światu o swoim istnieniu, i zdecydowanie im się to udało.

Współpraca Alfy Romeo i Zagato rozpoczęła się w 1929r. kiedy to Ugo Zagato zaprojektował nadwozie do modelu 6C 1750 GranSport. Następnymi etapami współpracy były modele 8C 2300 oraz 8C 2900. Pozwoliło to wyrobić Zagato renomę, czego efektem była późniejsza współpraca m.in. z Fiatem oraz Lancią.
Fabryka Zagato niestety nie przetrwała II Wojny Światowej. Po zakończeniu wojny, włoski przemysł mógł liczyć na pomoc ze strony USA. I tak oto powstała nowa fabryka Zagato na północ od Mediolanu.
Lata 50 były bardzo ważne dla Ugo Zagato. W 1951r. Alfa Romeo 159 z nadwoziem zaprojektowanym przez Zagato wygrywa cały cykl Grand Prix.
Efektem tego mariażu była Alfa Romeo SZ. Samochód który nie był modny, a tym bardziej konserwatywny. Był po prostu jedyny w swoim rodzaju, i albo się go kochało albo nienawidziło. SZ ustanowiła całkowicie nowe standardy, którymi jednak nikt nie odważył się podążyć. Czy szkoda? Uważam że nie, ponieważ SZ będzie unikatowa i jedyna w swoim rodzaju do końca swoich dni.

Wkrótce też synowie Gianni oraz Elio zaczynają przygodę z firmą ojca, a w 1968r. przejmą ja po jego śmierci.
Przełom lat 80 i 90 będzie ostatnim momentem glorii i chwały fabryki Zagato. W 1989r. świat ujrzał Alfę Romeo SZ, a 1992r. Lancią Hyenę która jest ostatnim samochodem z nadwoziem wyprodukowanym przez Zagato.

Lancia Hyena

 

Podczas salonu w Genewie w 1989r. na stoisku Zagato zaprezentowany został prototyp ES-30(Experimental Sportscar-3.0 litre). 

Proces projektowania nadwozia był jednak mocno skomplikowany. Trzy zespoły designerów miały za zadanie zaprojektować nadwozie dla nowego modelu Alfy Romeo. Pierwszym z nich była firma Zagato, drugim Centro Stile Alfa Romeo(Walter da Silva i Alberto Bertelli) a ostatnim Centro Stile Fiat(Robert Opron, Francuz który zaprojektował m.in. Citroena CX). Niestety projekt Zagato został odrzucony, a niespodziewanie wygrał Robert Opron który był autorem pierwszych szkiców Alfy SZ. Za dopracowanie nadwozia oraz wnętrza odpowiadał młody projektant Antonio Castellana. Zagato jedynie dokonało poprawek przedniej oraz tylniej części auta, oraz umieściło swój herb w postaci litery „Z” po bokach auta.

Opinie o nieziemskim wyglądzie ES-30 skłoniły Alfą Romeo, do wyprodukowania limitowanej serii modelu SZ(Sprint Zagato) w liczbie 1000 egzemplarzy, a 11 z nich wyprodukowano już tego samego roku. W 1990r. wyprodukowano 289 egzemplarzy, a w ostatnim roku produkcji(1991r.) wyprodukowano 736 egzemplarzy. Daje nam to w sumie 1036 egzemplarzy z czego 38 było egzemplarzami przed produkcyjnymi oraz prototypami. Niestety większość zniszczono, jednak parę egzemplarzy przetrwało w stanie nienaruszonym.
Wszystkie wyprodukowane egzemplarze SZ miały dach pomalowany w kolorze ciemnoszarym a resztę nadwozia w kolorze Rosso Alfa. Jedynym wyjątkiem był egzemplarz którzy należał do Andrei Zagato i został polakierowany w całości na czarno.
Podzespoły mechaniczne produkowane były przez Alfę Romeo a następnie „podkręcane” przez Alfa Corse. Elementy z włókna szklanego były produkowany przez firmę Carplast(Francja) oraz Stratime(Włochy). Głównym zadaniem w fabryce Zagato było składanie samochodów.  

Alfa Romeo SZ mechaniczne bazowała na Alfie Romeo 75. W SZ zamontowano aluminiową 3 litrową jednostkę V6-kę, którą poddano tuningowi w Alfa Corse. Kompresję zwiększono do 10:1, poszerzono kanały dolotowe oraz kolektory wydechowe, zmieniono wałki rozrządu na bardziej agresywne oraz zastosowano nową jednostkę sterującą Bosch Motronic. Zabiegi te pozwoliły na uzyskanie 210KM przy 6200 obr./min. oraz zwiększeniu momentu obrotowego do 245Nm osiąganego przy 4500 obr./min.
Alfa Romeo SZ jest w stanie osiągnąć 245 km/h(niektóre egzemplarze osiągają licznikowe 270 km/h) a do 100 km/h przyspiesza w czasie 7s.
Zawieszenie przednie oraz tylnie pochodziło z wyścigowej wersji 75 IMSA. SZ wyposażono również w regulowane amortyzatory Koni, które pozwalały na zwiększenie lub też zmniejszenie prześwitu do 50mm(wszystko za pomocą przycisku na desce rozdzielczej). Zastosowanie schematu transaxle z silnikiem z przodu oraz skrzynią biegów na tylniej osi, zapewniało świetne prowadzenie w zakrętach. Przeciążenia w zakrętach przekraczają ponad 1g bez uślizgu tylniej osi! Nieoficjalne dane mówią o wartości 1.4g(przykładowo Ferrari Enzo 1.01g ; Porsche Carrera GT 0.99g).

Dziennikarze nadali Alfie SZ przydomek „Il Mostro”, ze względu na stylistykę oraz właściwości jezdne. Z pewnością model ten spełnił oczekiwania Alfy Romeo. SZ przyciągała widzów i była na ustach całego świata, a Alfa Romeo udowodniła po raz kolejny że jest w stanie zrobić świetny i niepowtarzalny samochód.
Zdecydowana większość wyprodukowanych egzemplarzy jeździ do dzisiaj po całym świecie. W Europie można bez problemu kupić używany egzemplarz(ceny od 30 tys. Euro). Poza granicami starego kontynentu jest już o wiele trudniej o zakup SZ/RZ. Jedynie w Japonii istnieją szanse na znalezienie egzemplarza w dobrym stanie.

W 1991r. firma Zagato zaprezentowała prototyp SZ Spider, który charakteryzował się elegancją oraz wieloma krągłościami nadwozia.
 

Rok później zaprezentowano wersję produkcyjną modelu RZ., która niestety straciła sporo ze swojego uroku. Wyglądała po prostu jak model SZ ze ściętym dachem.
Wstępnie zakładano wyprodukowanie 350 egzemplarzy RZ, jednak wkrótce okazało się zbyt optymistycznym nastawieniem. Z taśm zjechało 278 roadsterów (50 egzemplarzy wyprodukowano w 1992r. , pozostałe 228 w 1993r.). Podobnie jak w przypadku SZ, model RZ nie był oferowany przez oficjalnych dealerów Alfy Romeo poza granicami Włoch. Auto można było kupić przez entuzjastów oraz specjalistów od modeli SZ/RZ.

Wersja Roadster była oczywiście cięższa od SZ. Różnica w masie wynosiła 120kg co oczywiście przełożyło się na pogorszenie osiągów(7.5s do 100km/h, oraz prędkość maksymalna spadła do 230 km/h). Kolejną różnicą między SZ a RZ, była oferowana paleta kolorów. Otwartą wersję można było zamówić w 3 kolorach : czerwony, żółty oraz czarny. 3 egzemplarze wyprodukowano w kolorze srebrnym oraz jeden w kolorze białym. 

 

Alfa Romeo SZ jest idealnym wzorem tradycyjnych technologii wyżyłowanych do granic możliwości. Przy projektowaniu tego auta głównym celem nie było upchanie wszystkich nowoczesnych technologii w tej małej karoserii. Jak widać można było zaprojektować samochód bez zastosowania nowoczesnych napędów, 7 biegowych automatycznych skrzyń biegów czy też wszelakich systemów stabilizujących. Czy aby na pewno nie da się bez nich żyć? Czy aby na pewno nowe musi znaczyć lepsze? Raczej nie bo niewiele samochodów obecnie produkowanych o mocy 200KM, wyposażonych w najnowsze zdobycze techniki byłoby w stanie walczyć z Alfą SZ na krętej drodze. To auto jest dla mnie wzorowym przykładem tego, czym jest Cuore Sportivo dla mnie.

Pragnę podziękować Eduardo van de Beekowi, za pomoc w przygotowaniu tego artykułu.

Polecam tez odwiedzić rejestr wszystkich wyprodukowanych egzemplarzy SZ i RZ

http://home.wxs.nl/~evdbeek/szreg.html

http://home.wxs.nl/~evdbeek/rzreg.html
 

Poprzedni wpis
Następca Ferrari Dino zadebiutuje w Paryżu?
Następny wpis
Lancia Hyena

Brak komentarzy

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back
Udostępnij

Alfa Romeo SZ